Szkoła Podstawowa w Lusinie

Święta Jadwiga Królowa urodziła się 18 lutego 1374 roku na Węgrzech jako trzecia i zarazem najmłodsza córka króla Węgier i Polski Ludwika oraz Elżbiety Bośniackiej. Pochodziła z możnego wówczas rodu Andegawenów spokrewnionego z Piastami. Po śmierci ojca, gdy miała zaledwie 10 lat, Polacy zaprosili Jadwigę na tron. Planowali małżeństwo młodziutkiej królowej z wielkim księciem Litwy Jagiełłą. Jadwiga została koronowana na króla Polski dnia 16 października 1384, a Jagiełłę, który w międzyczasie został ochrzczony i przyjął imię Władysław, poślubiła 18 lutego 1386. Królowa na równi z mężem uczestniczyła w życiu państwa, posiadała własny dwór i kancelarię. W swej publicznej działalności kierowała się nakazem sprawiedliwości i pokoju. Charakterystycznym rysem jej postawy jest głęboka pobożność oraz przekonanie, że prawo Boże jest drogowskazem we wszystkich naszych działaniach. Królowa stała się sprawczynią i uczestniczką chrystianizacji Litwy. W Pradze założyła bursę dla młodych Litwinów, studiujących teologię na tamtejszym uniwersytecie, oraz przyspieszyła ustanowienie diecezji wileńskiej. Bez wątpienia, jednym z największych dokonań Jadwigi są uwieńczone sukcesem starania o utworzenie wydziału teologicznego na Akademii Krakowskiej. Początki najstarszego polskiego uniwersytetu sięgają czasów ostatniego z Piastów na tronie polskim - Kazimierza Wielkiego. Po uzyskaniu zgody papieża Urbana V, 12 maja 1364 roku Kazimierz wydał przywilej fundacyjny Studium Generale w Krakowie. W dokumencie król postanawiał, że na uczelni będą funkcjonowały trzy wydziały: prawa ( 5 katedr prawa rzymskiego, 3 kanonicznego), medycyny ( 2 katedry) i sztuk wyzwolonych ( 1 katedra). Po śmierci Kazimierza Akademia była nieczynna przez kilkanaście lat i wznowiła działalność w roku 1390 dzięki zabiegom Jadwigi, Jagiełły oraz wielu mądrych i dalekowzrocznych osób. Starania o powołanie wydziału teologicznego rozpoczęto w roku 1396, a 11 stycznia 1397 roku papież Bonifacy IX wydał dokument zezwalającą na powołanie fakultetu teologicznego. Królowa nie doczekała inauguracji wydziału teologicznego, ale aktem testamentalnym przekazała na ten cel środki materialne. Wykonując wolę Jadwigi Władysław Jagiełło 26 lipca 1400 roku wydał przywilej królewski, który stał się podstawą działalności uniwersytetu na wiele lat. We wstępie do przywileju renowacyjnego król stwierdzał, iż głównym celem uruchomienia uczelni była chrystianizacja ziem litewskich i organizacja kościoła na Litwie, do czego potrzebnych było wielu światłych duchownych. Dla podkreślenia roli odnowicieli uczelni – królowej Jadwigi i króla Władysława Jagiełły, w XIX wieku przyjęto nazwę Uniwersytet Jagielloński. Zamiłowanie królowej do wiedzy przejawiało się nie tylko w wymienionych działaniach. Starając się o głębszą katechizację męża i dworzan, oraz o swój własny rozwój duchowy zorganizowała na zamku krakowskim tzw. skryptorium do przepisywania Pisma Świętego i ksiąg religijnych. Otaczała się wybitnymi postaciami swojej epoki, a w swojej osobistej bibliotece władczyni posiadała Stary i Nowy Testament, kazania i homilie czterech Doktorów Kościoła, pisma św. Bernarda, objawienia św. Brygidy i wiele innych dzieł. Warto wspomnieć fundację Jadwigi, jaką jest klasztor i kościół karmelitów pod wezwaniem Nawiedzenia NMP przy ulicy Karmelickiej. Wiadomo również, że Jadwiga opiekowała się szpitalami – w Bieczu, Sandomierzu i Sączu, a także krakowskim szpitalem św. Jadwigi na Stradomiu. 22 czerwca 1399 roku królowa urodziła córkę Elżbietę Bonifację, która zmarła po trzech tygodniach. Cztery dni później umarła Jadwiga, a jej ciało złożono do grobu przy ołtarzu głównym w katedrze wawelskiej. W 550 rocznicę śmierci Jadwigi, ksiądz kardynał Adam Sapieha przeprowadził informacyjny proces kanoniczny i jego akta zawiózł do Rzymu. W tym samym roku szczątki królowej spoczęły w sarkofagu dłuta Antoniego Madejskiego w bocznej nawie katedry. 8 czerwca 1979 roku w katedrze na Wawelu Jan Paweł II odprawił po raz pierwszy Mszę św. ku czci błogosławionej królowej Jadwigi, wynosząc ją tym samym na ołtarze. W 1987 roku relikwie zostały przeniesione do ołtarza Chrystusa Ukrzyżowanego, a w 1997 roku Papież dokonał kanonizacji królowej na Krakowskich Błoniach. Ojciec Święty powiedział wówczas: „Najgłębszym rysem jej krótkiego życia, a zarazem miarą jej wielkości jest duch służby. Swoją pozycję społeczną, swoje talenty, całe swoje życie prywatne całkowicie oddała na służbę Chrystusa., a gdy przypadło jej w udziale zadanie królowania, oddała swe życie na służbę powierzonego sobie ludu… Biegła w dyplomatycznym kunszcie, położyła podwaliny pod wielkość XV wiecznej Polski. Ożywiła religijną i kulturalną współpracę między narodami, a jej wrażliwość na krzywdy społeczne wielokroć była sławiona przez poddanych.”.